I Cubicoli dei Sacramenti © Pontificia Commissione di Archeologia Sacra

Met deze zinnebeeldige voorstellingen wilden de christenen van de eerste eeuwen voor alles zich hun catechumenaat (de voorbereiding op het doopsel) herinneren en daarbij een boodschap nalaten aan de tijdgenoten: zij waren christenen geworden via het doopsel en zij hadden volhard in het christelijk leven dank zij de veelvuldige communie. Zij wilden bovendien hun familieleden en allen die hun graven kwamen bezoeken voor ogen houden dat zij, als zij gebruik maken van dezelfde heilsmiddelen, ook eenmaal opnieuw zouden verenigd worden met hun dierbaren.

Het doopsel
Zoals de Kerkvaders in hun catechese leerden, waren deze heilsmiddelen reeds voorafgebeeld in het oude testament. Dit blijkt klaar uit het mirakel van Mozes die het water doet ontspringen uit de rots om zijn dorstig volk in de woestíjn te laven (Ex 17,1-7). ook het doopsel van Jezus (Mt 3,13-17) is een voorafbeelding van het christelijk doopsel.
Daarom hier de scène van Iezus die zich door, Johannes in de Jordaan laat dopen. op de achterwand van de crypte is de oudste scène geschilderd van het doopsel van een catechumeen. De priester in tuniek en pallium legt de rechterhand op het hoofd van de dopeling, die in het water staat.. Andere afbeeldingen van het doopsel zien we in de visser, in de Samaritaanse bij de waterput en in de lamme bij de vijver van Betesda.

De eucharistie
De eerste christenen gaven er de voorkeur aan in hun crypten het mirakel van de vermenigvuldiging van de broden en de vissen (Joh 6,1-15) weer te geven, als symbool van de eucharistie. Jezus, die door dit mirakel een bijzonder en buitengewoon brood belooft: zijn lichaam (Joh 6,22-59). De scène van de vermenigvuldiging van de broden herhaalt zich steeds op dezelfde wijze: zeven personen zitten rond een tafel. Het getal zeven is symbolisch en duidt al díegenen aan die door God tot het heil geroepen zijn. Op de tafel staan twee of drie schotels met broden en vissen.

De bijbelse Jona
In al die crypten verschijnt de profeet Jona. Hij is de geliefdste profeet van de eerste christenen, omdat hij de heilsboodschap verkondigd heeft aan de inwoners van Nineve, d.w.z. aan de heidenen; bijgevolg is hij het symbool van de roeping tot het heil dat bestemd is voor alle volkeren zonder onderscheíd, of het nu Hebreeën of heidenen waren. Laten we niet vergeten dat het grootste deel van de gelovigen die hier begraven liggen, uit het heidendom voortkwam. Jona is daarenboven ook het symbool van de verrijzenis. Jezus zelf, in het evangelie, neemt hem als figuur van deze realiteit: "Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van het zeemonster was, zo zal de Mensenzoon drie dagen en drie nachten in de schoot van de aarde zijn" (Mt 12,40).

De trap van de martelaren
Op het einde van de galerij van de crypten van de sacramenten begint de trap van de martelaren, die werd uitgegraven rond het midden van de 2e eeuw. Er zijn nog enkele treden van die tijd.
Hìj wordt genoemd "trap van de martelaren", omdat de pausen, die begraven liggen in de nabijgelegen crypte, hier langs werden voorbijgedragen. Volgens de traditie kwam Tarcisius ook deze trap af om te gaan bidden op de graven van de martelaren ofwel om de Eucharistie te brengen en ze te dragen naar de christenen in de gevangenissen of in de families gedurende de periode van vervolgingen.