Ze werd uitgegraven gedurende de tweede helft van de vierde eeuw in het noordelijk gedeelte van de catacomben van Callixtus. De regio werd zo genoemd door de Rossi toen hij drie grafinscripties terugvond uit de tijd van Paus Liberius (352-366), de voorganger van Damasus. Op één van die opschriften, nu in het museum van de martelaren van het Vaticaan, spreekt men van een zekere Euplia, een klein kind van vijf jaar, "begraven in vrede onder paus Liberius".
De voornaamste karakteristiek van deze regio is de aanwezigheid van grote crypten met kruis- of tongewelf met in de vier hoeken kolonnen uitgehouwen in de tufsteen. Soms zijn er op de plaats van de kolonnen kleine pilaren. De regio bevat wel een groot aantal lichtkokers van onder uit zichtbaar,maar dicht gemaakt. De frescos, die niet zeer talrijk zijn en verspreid in diverse plaatsen, roepen de bekende temas op van de voorstellingen uit de catacomben: Christus, "pantocrator" , een monogram van Christus, van Adam en Eva met het serpent, van Suzanna tussen de ouderlingen die haar beschuldìgen, enz.
In die ruimte werden enkele crypten gegraven door leden, van de clerus, zoals Deusdedit.
Hij betrachtte de rechtvaardigheid en een eerbaar leven. Rijk met de armen en arm met zich zelf . De diaken Tigridas onderscheidde zich "door de ernst van zijn leven. Hij was een man van de oude stempel, ijverig, hij was vol aandacht voor de goddelijke wet en hij onderhield hem goed", terwijl de diaken Redentus "een lofwaardige jeugd beleefde en onschuldig leefde".
De diakens waren nauwe medewerkers van de bisschoppen; in Rome,van de paus. In de kerkelijke hierarchie kwamen zij na de priesters en in de christelíjke gemeenschap voltrokken zij liturgische, administratieve, en caritatieve functies van naastenliefde.

Celsius Eutropius verloor zijn jonge vrouw van nauwelijks dertig jaar, nadat ze elf jaar gelukkig gehuwd waren geweest. Op de grafsteen staat geschreven dat de tijd met haar doorgebracht een paradijs was: "Celsus Eutropius tot zijn echtgenote... die steeds met mij leefde zonder ooit mij enig ongenoegen te verschaffen. Ze was 31 jaar, 9 maanden en 15 dagen. Ze leefde samen met haar man: tien jaar en negen maanden... welverdiend in vredel".

Probilianus roemt de eerbaarheid en de goedheid van zijn vrouw: "Probilianus aan zijn echtgenote Felicita,van wie alle buren de trouw, de eerbaarheid van haar zeden en de goedheid kenden. Tijdens de acht jaar afwezigheid van haar echtgenoot bedroog ze hem nooit. Ze werd hier begraven op deze heilige plaats, de derde januari".

De ouders van Acuzianus noemen hun zoontje 'lam van goedheid geofferd aan Christus: 'Aan Junius Acuzianus, die tien jaar leefde. Welverdiend in vrede, begraven de ... In de graf tombe ligt een jongen scherpzinnig in het spreken niettegenstaande ziin jonge leeftijd. Een lam dat weggerukt is in de hemel en gegeven aan Christus".

De moeder van Augustinus wijdt een inscriptie aan haar jonge zoon: "... aan de zachte rust, aan de uitstekende vroomheid, aan de onschuld van leven en aan de wonderbare wijsheid van een zeer geliefde jongen, die de godsdienst van zijn moeder heeft gekozen. . . . Augustinus "leefde vijftien schone jaren en drie maanden. De zeer vrome moeder aan de uiterst zachte jongeling in de eeuwige vrede".

Een bejaarde herinnert met onmetelijke liefde aan de kleine Macedonianus, reeds wees: "Aan de zeer geliefde zoon Macedonianus, zachter dan de zachtheid van jongelingen, hij leefde op deze aarde negen jaar en twintig dagen. Een familielid zorgde voor zijn graf. In vrede".

Op de trap van de regio van Liberius ontmoet men de grafsteen van een jong meisje van een voorbeeldig leven: "Aan Seconda van bewonderenswaardige goedheid, die twintig jaar leefde in eerlijk geloof. Had een eerbare levenswandel. Ze bleef altijd getrouw aan haar maagdelijkheid. Stierf in de vrede van de Heer.Gedenksteen aan deze onschuldige duif, sine felle ( letterlijk zonder gal). Werd begraven op 15 juli onder het consulaat van Mamertinus en Nevitta".

Valentina wordt beweend door de ouders met grote liefde: " O Valentina, zacht en zo bemind, ik ben overmand door een niet te remmen geween en lk kan geen woord uitbrengen. Tot wie jij ook je glimlach hebt gericht, het blijft in hun hart bewaard en doet nog meer tranen vloeien. Het kan hun droefheid niet wegnemen. Onvoorzien heeft de hemel je voor zich opgeëist".

Deuterius, leraar Latijn en Grieks: "Deuterius, vertaler van de oude dichters en leraar Latijn en Grieks, rust zeker (van zijn redding) in de eeuwige vrede.

Teodulus, zeer waardevolle onderofficier en rechtschapen administrator: "De herinnering van de vrienden bewaart de gedachtenis aan Teodulus, die is gestorven met de eer van de wapens. Zijn rechtschapenheid onderscheidde hem bij de onderofficieren. Hij was trouw aan de strijdmakkers en aan de vrienden. Zijn faam maakte hem tot dienaar van God eerder dan van het geld, en integer onderofficier van de stadsprefectuur. Als ik kon, zou ik hem voortdurend loven opdat hem het beloofde licht zou geschonken worden.

Redentus, de beweende diaken door zijn gelovigen en door paus Liberius: "Smart, houd je tranen in bedwang! o heilig volk van God, wat vraagt gij van de diaken Redentus? Onvoorzien heeft het Rijk der Hemelen hem opgenomen. Hij zong zachtjes met zoete klanken en bezong de profeet Daniel met een vredige harmonie. Zijn aardse leven was onschuldig, zijn jeugd werd geprezen. Het kwaad is eindelijk overwonnen en kan hem geen schade meer toebrengen. Nu ontvangt het paradijs hem, na degene weggenomen te hebben, die zoveel overwinningen op de vijand (de duivel) had behaald".

Annius Innocentius, apostolische nuntius: "Annius Innocentius, leefde zesentwintig jaar. Om zich ten dienste te stellen van de Kerk matte hij zich vaak af in reizen. Hij werd inderdaad twee maal gezonden naar de Griekse provincies, vaak in Campanië, Calabrië en Apulië. Uiteindelijk is hij op zijn reis in Sardinië uit deze wereld weggegaan. Zijn lichaam werd naar hier overgebracht. Hij rust (nu) in vrede, 25 augustus".

Valerius Pardus, tuinier, afgebeeld met het tuinmes in de hand en groenten in de andere: "Hier rust Valerius Pardus. Felicissima bracht de inscriptie aan voor de goede echtgenoot".

Ebentius, priester in de zielzorg: "Hier rust Ebentius, priester, degene die bij het bekomen van het priesterschap van Christus het volk van God verdiende te leiden".

Dionysius, arts en priester; Aurelius Aurelianus, centurio van de cohorte; Gorgonus, leermeester; Paulus; exorcist; Iustus, hoofd van handarbeiders, in herinnering gebracht met de bijl, de beitel, de troffel; Primenius, verkoper van levensmiddelen; Puteolanus, beeldhouwer in marmer; Iovinus, constructeur van karren, Astasious, Alexander, Picentius, Quintus, Martinianus, Ursu, Felix, delvers; Faustus, kelner. Op het graf van een handelaar is op de sluittegel een balans gegraveerd, zoals een zaag en de kleine fles om te drinken gegraveerd zijn op de steen van een timmerman.