Krypta św. Euzebiusza
Znajduje się naprzeciw krypty św. Gajusa. Ma kształt prostokątny, ale nie jest zbyt obszerna. Jej ściany i korytarz były wyłożone marmurami. Świetlik jest nowoczesny, poprzedni bowiem mieścił się w suficie korytarza.
Krypta mieści trzy arcosolia. W arcosolium po prawej ścianie znajdował się grób św. Euzebiusza. Jego wnętrze było wyłożone marmurami a sklepienie zdobiła mozaika. W nim też znajduje się duża nowoczesna płyta marmurowa, w której została wyryta liryka napisana przez papieża Damazego na cześć św. Euzebiusza. Po środku pomieszczenia grobowego umieszczono prostą kopię tejże liryki, wyżłobioną już po zniszczeniach dokonanych przez Gotów, na zlecenie papieża Wigiliusza (537-559). Na odwrocie tejże płyty znajduje się dedykacja na cześć Karakalli.

Tekst utworu papieża Damazego przypomina dobroć i miłosierdzie papieża Euzebiusza, jakie okazywał tzw. upadłym i apostatom od chrześcijaństwa, czyli tym, którzy z obawy przed prześladowaniem wyrzekli się wiary. Przeciwne do postawy Papieża było postępowanie niejakiego Herakliusza, reprezentanta kleru rzymskiego, który nie akceptował ich skruchy. Papież zaś twierdził, że za wzorem Chrystusa, który zawsze przebaczał, powinno się być wyrozumiałym i przebaczać apostatom po pewnym okresie stosownej pokuty.
Ten spór trwający już za pontyfikatu papieża św. Korneliusza (251-253) był przyczyną głośnych starć zwłaszcza w drugiej połowie III wieku i na początku wieku IV. Dochodziło nawet do rozruchów. Cesarz Maksencjusz w wyniku tychże starć między dwoma ugrupowaniami chrześcijan nakazał wydalić z Rzymu ich przedstawicieli. Euzebiusz został zesłany na wygnanie na Sycylię, gdzie zmarł po krótkim czasie nędzy. Jego następca św. Milcjades kazał sprowadzić jego zwłoki do Rzymu, gdzie go pochowano w tej krypcie, który nosi jego imię.
Liryk zawiera dedykację: "Damazy napisał Euzebiuszowi, biskupowi i męczennikowi".
A oto i tekst liryka:

Nisza Owieczek
Grób składa się z wnęki na sarkofag zwieńczonej łukiem. W tym łuku i w lunecie znajduje się malowidło z IV wieku częściowo uszkodzone przez otwór wnęki grobowej. Pośród arcosolium widnieje obraz Dobrego Pasterza z owieczką na ramionach i otoczonego małym stadem (jeden baran i pięć owiec). Scena ukazuje Chrystus jako Dobrego Pasterza, który niesie zmarłego między rzesze błogosławionych. Po bokach dwaj mężowie ubrani w tuniki i paliusze spieszą, aby pić z dwóch strumieni, które wytryskają ze skały: są to dwaj błogosławieni, którzy odżywiają się u źródeł wody żywej, którą jest Chrystus.

Na lewej ścianie wnęki widnieje scena eucharystyczna, którą można określić jako jedyną wśród malowideł, podczas gdy częściej występuje w sarkofagach. Jezus kładzie ręce na kosz z chlebami i na kilka ryb, które trzymają dwaj Apostołowie. Na ziemi stoi sześć koszy z chlebami, nad którymi widnieje krzyż. Malowidło zostało uszkodzone przez otwarcie małej niszy na lampki. Na prawej ścianie arcosolium widnieje postać Mojżesza jak zdejmuje sandały. Obok stoi Piotr, który uderza w skałę, by dobyć z niej wodę. żołnierz z przypasanym mieczem zbliża się do źródła i czerpie rękami wodę. Mojżesz symbolizuje Stary Testament, Piotr zaś Nowy. Woda ze skały jest symbolem wody chrzcielnej, zaś żołnierz ubrany w mundur wojska rzymskiego reprezentuje pierwszych pogan nawróconych przez Piotra Apostoła.